 |
Kategorie |
 |
|
|
Szukaj |
|
|
|
Szukaj w Internecie: |
|
|
|
Informacje |
|
|
|
|
 |
Zobacz, jaki ten AMETYST jest smutny. I cichy - położony w cieniu. Jaki blask? Chyba tylko poświata fioletu i czerni jakiejś żałobnej. Zamknięty i zadumany. Nie poruszysz w nim żadnej struny - napięte do granic, choć spokój w nim widzisz tylko. Może zwątpienie jeszcze... Zerwać możesz jedynie - tę strunę którąś, tę nadwątloną, bo szarpaną nieustannie od czasów zamierzchłych... Jak człowiek z kielichem wina popijanym dla... nie dla przyjemności, dla zapomnienia.
Połóż w słońcu!!! Nie powstrzymasz tych iskier i nutek! I tej zmienności niewiarygodnej! Niespodzianie strzela uśmiechami i przygasa na chwilkę krótką, i mieni się szczebiotem prawie dziecięcym - do różu podobnym, i powagą mężczyzny dojrzałego wpada w zamyślenie z refleksją krótką, a celną, jak błysk zachodzącego słońca w szczelinie chmury - nasycony strużką ciemnej krwi. A może kobieta to, może to ona stateczna taka się wydaje, a na policzku rumieniec ciemny skrywany ciężkim kosmykiem włosów ... od czego on - ten pąs i ten uśmiech na ustach, powstrzymywany z trudem? Od wina..., co kropla została na...?
Ogrzej go jeszcze, ogrzej bardziej. Daj mu słońca do woli i jeszcze więcej. Więcej niż chce, i więcej niż wydaje się możliwe dawanie. Oślepi Cię bielą przejrzystą. Nie jak kryształ! I nie jak... Jak nic więcej. Zamkniesz oczy w pierwszym odruchu - zabolało...? To nie ból, to zachwyt...
J.P. |
|
| 1 |
|
|
| 1 |
|
|
|
|
Szybki kontakt |
|
|
|
Waluty |
|
|
|
| ... jest pusty |
|
|
|
|
Zaloguj się |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Copyright © 2012 